آیا متوجه شدید که آمریکایی‌ها چند مشکل مهندسی آزاردهنده رو فقط با اضافه کردن بیشتر حل کردن؟ توی سال ۱۹۶۴، پونتیاک می‌خواست کوپه‌ی LeMans خودش سریع‌تر باشه، بنابراین یک موتور V8 عظیم رو توی اون جا داد و GTO رو ساخت. توی همون دهه، ناسا برای بردن انسان به ماه به قدرت و سوخت بیشتری نیاز داشت، بنابراین Saturn V رو برای انجام این کار توسعه داد. بوئینگ هم توی دوران اوج خودش همین کار رو با ۷۴۷ انجام داد؛ هواپیمایی که برای حمل و نقل سریع‌تر افراد و بار بیشتر از هر جت دیگه‌ای توی آسمون طراحی شده بود. پس برای ما واضح هست که کادیلاک Escalade IQ جدید توسط تیمی مهندسی شده که به گذشته نگاه کردن تا بعضی مشکلات بسیار مدرن رو حل کنن، و توی این فرآیند یکی از استثنایی‌ترین خودروهای لوکس و پر زرق و برق دوران برقی رو خلق کردن.

Escalade IQ بزرگه. یعنی، بزرگتر از چیزی که فکر می‌کنید. حدود یک فوت از Escalade بنزینی طولانی‌تره، در حالی که مدل IQL کشیده شده، همون فاصله‌ی اندازه‌ی ESV رو حفظ می‌کنه. (تصادفی نیست که Escalade IQ تقریباً هم‌اندازه‌ی Cadillac Sedan de Ville دهه‌ی ۶۰ هست.)

به اندازه‌ی بزرگ نیاز داره به دلیل چیزی که زیرش هست: دو موتور که ۷۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کنن و یک بسته‌ی باتری عظیم ۲۰۵ کیلووات ساعتی – بزرگترین باتری‌ای که در حال حاضر توی یک خودروی سواری جا می‌شه، و توی تست‌های ما به Escalade برد رانندگی واقعی ۷۰ مایل بر ساعت معادل ۴۱۵ مایل رو می‌ده. این بسته – که در واقع دو باتری کادیلاک Lyriq هستن که به صورت موازی به هم وصل شدن – یه ترفند دیگه هم به غیر از اندازه و برد داره. توی زیرساخت شارژ قدیمی‌تر، مثل Tesla V3 Superchargers، می‌تونه شارژرها رو برای مدت طولانی‌تری به حداکثر برسونه چون به عنوان یک بسته‌ی ۴۰۰ ولتی ظاهر می‌شه، در حالی که توی شارژرهای جدیدتر، “نیمه‌های” باتری خودش رو به صورت سری تغییر می‌ده تا یک باتری بزرگ ۸۰۰ ولتی رو ارائه بده که قابلیت شارژ با سرعت ۳۵۲ کیلووات رو توی تست‌های ما داره و توی ۴۲ دقیقه شارژ ۵ تا ۸۰ درصد، می‌تونه ۲۵۴ کیلووات رو حفظ کنه و بیش از ۳۳۵ مایل برد رو توی اون زمان اضافه کنه. خداحافظ، اضطراب برد!

اما Escalade IQ چیزی فراتر از یک باتری بزرگه. پیشرانه‌ی دو موتوره تمام چرخ متحرک اون مثل یک موتور V8 با بلوک بزرگ شتاب می‌گیره، با گشتاور به ظاهر بی‌پایان در دسترس (اگرچه از دیدن کشش فرمان توی شتاب کامل تعجب کردیم)، فنرهای بادی استاندارد و کمک فنرهای MagneRide اون به سواری خوب و پیچیدن مناسب کمک می‌کنن، و فرمان‌پذیری اون پاسخگو هست، که عمدتاً به لطف یک سیستم فرمان چهار چرخ هست که به Escalade IQ کمک می‌کنه خیلی کوچک‌تر از اندازه‌ی واقعی خودش رانندگی کنه. برای مسیرهای طولانی‌تر بزرگراهی، Super Cruise استاندارده و امکان رانندگی بدون دخالت دست رو توی مکان‌های خیلی بیشتری نسبت به قبل فراهم می‌کنه.

اون ردپای بزرگ به طراحان کادیلاک اجازه داد تا بعضی از بهترین کارهایی رو که توی این قرن روی یکی از خودروهای تولیدیشون دیدیم، انجام بدن. بدنه‌ی Escalade IQ به وضوح اون رو به عنوان هاله‌ی توی سلسله مراتب کادیلاک جریان اصلی، با عناصر نورپردازی LED مدرن، چراغ‌های عقب یادآور باله‌ی دم و خط سقف زیبا، قرار می‌ده.

با مواد با دوخت زیبا، تزئینات چوبی و LED، و صفحه‌های نمایشگر هوشمندانه ادغام شده، کابین شاید لوکس‌ترین چیزی باشه که توی یک کادیلاک از زمانی که این چیزها رو با ماشین تحریر می‌نوشتیم، دیدیم. ما به خصوص از مرکز فرماندهی مرکزی برای راننده و توانایی سرنشین برای تبدیل گوشی خودش به یک کنترل از راه دور با یک کد QR ساده و اتصال Wi-Fi خوشمون اومد.

تنها ایرادات مهندسی عمده، تا جایی که به ما مربوطه، هر دو توی داخل هستن: نداشتن Apple CarPlay و Android Auto بدون یک جایگزین کاملاً توسعه یافته، یک حرکت احمقانه‌ست که فقط رانندگان بیشتری رو تشویق می‌کنه گوشی‌هاشون رو بردارن، و صندلی‌های تاشوی دستی ردیف دوم، زمخت و بی‌ظرافت هستن و وقتی اون‌ها رو فعال می‌کنید، به جلو پرتاب می‌شن.

با این حال، واضحه که راه‌حل‌های امتحان شده و واقعی که تیم کادیلاک برای حل مشکلات قرن ۲۱ استفاده کرد، یکی از جذاب‌ترین خودروهای لوکس سال‌های اخیر رو به دنیا آوردن. همانطور که گوردون دیکی، داور مهمان (اسکاتلندی) و کارشناس صنعت، گفت: «کادیلاک، خوش برگشتی.»

لینک منبع